Tab Jiesoe Jerieko sahar me pahoetjal aur auro tjalal.
Hoewa par ek Sakeas naam ke aadmie rahat raha.
Oe djoetie ke paisa lewe waalan ke barkwa raha aur dhanie raha.
Oe maangat raha Jiesoe ke dekhe,
bakie hoewa dher manai raha aur oe naata raha.
Tab dhaurke oe haalie se ekgo per par tjahar gail.
Tab djab Jiesoe oe per lage pahoetjal,
tab oeppar taakke bolies:
„Sakeas,
haalie se nietje oetar,
aadj hamke tjaahie tor ghare rahe ke.”
Sakeas haldie se nietje oetaral aur Jiesoe se bahoet khoesie se bhet karies aur oke aapan ghar me bhiettar laais.
Tab sab bahare ke manai barbaraai lagal kie:
„Oe aisan paapie ke ghare gail hai!”
Tab Sakeas oethke bolies:
„Prabhoe djie,
soeno.
Ham aapan dhan-daulat me se aadha garieb logan ke debe.
Aur har ek tjiedj djaun ham thagalie hai,
ham tjaar dafe lautaarke debe.”
Tab oe bolies:
„Attjha,
ie bahoet barhia bietjaar hai.
Aadj Parmeswar ie ghar-bhar ke batjaais hai.
Ie ghar ke barkwa bhie Aabraaham ke aulaad hai.
Iensaan ke Beta to aail hai bhatkal waalan ke khodje aur batjaawe.”