Tab djab Jiesoe ie kaahaanie bataai tjoekal raha,
tab oe aapan tjela log ke sanghe Jeroesaalem djaat raha.
Aur djab oe Betfaage aur Betaania ke gaaw Djaitoen pahaar lage pahoetjal,
tab doeigo tjela se bolies:
„Oe gaaw me dja,
tab dekhiehe hoewa ek gadahie ke battja baanhal hai.
Opar abbe koi na baithal hai.
Oke kholke hamaar paas laaw.
Aur djab koi poetjhie:
‘Toe kaahe ke khole hai?’
tab boliehe:
‘Eke Prabhoe ke djaroerie hai.’ ”
Ie doeno gail aur battja ke paais djaise oe bataais raha.
Tab djab oelog kholat raha,
tab ghar waalan poetjhies:
„Toelog kaahe ke oke khole hai?”
Tab oesab bolies:
„Eke Prabhoe djie ke djaroerie hai.”
Tab oelog battja ke Jiesoe ke paas laais.
Aur aapan kapra battja par rakhke oesab Jiesoe ke oeppar baithaai deis.
Tab djab oe djaai lagal,
tab sab manai log aapan kapra rasta par bietjhaai deis okar aadar kare khaatien.
Tab oesab Djaitoen pahaar ke rasta par gail aur tjela ke djhoend Parmeswar ke goen gaawe lagal.
Oesab Jiesoe ke sab atjambho kaam ke biese me bahoet khoesie raha
aur djor se gaawe lagal kie:
„Raadja par Prabhoe ke aasies howe!
Oe okar naam se aawe hai!
Swarag me sjaantie aur oeppar Waala ke aadar rahe!”
Bakie djhoend me koetjh Fariesie raha aur oelog Jiesoe se bolies:
„Maastar djie,
aapan tjela log ke daat.”
Tab oe bolies:
„Djab oelog tjoeppaai djaai,
tab hia ke patthar aapan aawaadj soenaai.”
Tab djab Jiesoe Jeroesaalem sahar nagtjaail,
tab ekar manai khaatien rowe lagal
aur bolies:
„Ham bahoet maangiela kie toelogan aadj ke dien samadjh dja kaun tjiedj djaroerie hai sjaantie paawe khaatien.
Bakie toelog abbe na dekh sake hai.
Toelog bahoet moesiebat me rahiehe.
Doesman log toelogke sahar gherke ekdam se band kar deiga aur toelogke dher doekh katwaaiga.
Oesab toelogke aur toelogke baal-battjan ke gor se katjar dhaariega.
Toelog na samadjhle hai kie Parmeswar ab toelogke ketana khiaal kare hai.
Ohie se oesab sahar bhar ekdam naas kar deiga aur ie sab moesiebat toelogke oeppar aaiga.”