Sakwisé Gusti Yésus ndonga kuwi Dèkné terus ngabrah kriki Kidron karo murid-muridé.
Kadung wis ngabrah terus pada mlebu nang kebon olèf.
Gusti Yésus ajek mbréné karo murid-muridé,
mulané Yudas mbarang ya ngerti panggonan iki.
Ya Yudas iki sing ora let suwi ngelungké Gusti Yésus marang mungsuhé.
Yudas mbarang mbrono nggawa soldat-soldat lan sekaut-sekaut sing njaga Gréja Gedé.
Soldat-soldat lan sekaut-sekaut iki kongkonané para pengarepé imam lan para Farisi lan pada teka nggawa obor lan sentir lan uga gaman-gaman.
Gusti Yésus wis ngerti bakal ènèng apa,
mulané Dèkné terus metu mapak wong-wong.
Dèkné takon:
“Kowé kuwi pada nggolèki sapa?”
Wong-wong semaur:
“Awaké déwé nggolèki Yésus,
wong sangka Nasarèt!”
Gusti Yésus terus ngomong:
“Yésus kuwi ya Aku iki!”
Yudas mbarang ya nang kono karo soldat-soldat lan sekaut-sekaut sing pada teka mau.
Wong-wong krungu Gusti Yésus ngomong ngono terus pada mundur sampèk nggeblak.
Gusti Yésus takon sepisan menèh:
“Sapa ta sing mbok golèki kuwi?”
Terus pada semaur:
“Yésus,
wong sangka Nasarèt!”
“Aku lak wis ngomong ta nèk Yésus kuwi ya Aku iki.
Nèk namung nggolèki Aku,
kantya-kantyaku iki ya diejarké waé.”
Ya pantyèn bener,
awit Gusti Yésus wis tau ngomong ngéné marang Gusti Allah Bapaké:
“Sing wis mbok pasrahké marang Aku ora ènèng siji-sijia sing tak ilangké!”
Rasul Simon Pétrus,
sing nggawa pedang,
narik pedangé dienggo nyabet kupingé slafé Imam Gedé sampèk tyepol.
Slaf iki jenengé Malkus.
Nanging Gusti Yésus malah nyenèni rasul Pétrus:
“Pedangmu kuwi dilebokké menèh!
Mosok Aku ora gelem nglakoni kasangsaran sing wis dikarepké karo Gusti Allah Bapakku?”
Soldat-soldat lan kumendané lan sekaut-sekauté Gréja Gedé terus pada nyekel Gusti Yésus.
Tangané ditalèni terus digawa nang nggoné Anas.
Anas iki bapak maratuwané Kayafas,
sing dadi Imam Gedé ing wayah kuwi.
Ya Kayafas iki sing ngomong marang para penggedéné wong Ju nèk luwih apik wong siji mati tenimbang sak bangsa kabèh.