Gesu ha quintà inavant:
«Ün hom vaiva duos figls.
Quel plü giuven ha dit al bap:
«Bap,
dà’m oura la part da l’ierta chi tocca a mai!»
Sün quai ha sparti il bap seis possess sün seis duos figls.
Davo ün pêr dis ha vendü il figl giuven tuot sia part ed es i a l’ester cun sia munaida.
Là ha el vivü splendidamaing ed ha sguazzà tuot quai ch’el vaiva.
Cur ch’el nu vaiva plü nüglia,
es ruott’oura üna gronda fomina in quel pajais;
lura l’es quai i mal a man.
Finalmaing ha’l chattà lavur pro ün hom dal pajais;
quel til ha tramiss oura sülla champogna a perchürar ils chucals.
El vaiva üna tala fom,
ch’el füss stat cuntaint eir be cul pavel dals chucals;
ma perfin quai nu das-chaiva’l tour.
Per finir è’l i in sai ed ha dit:
«Ils lavuraints da meis bap survegnan daplü co quai chi sun buns da mangiar,
ed eu mour qua da la fom.
Eu vögl ir pro meis bap e til dir:
Bap,
eu m’ha inchargià cun cuolpa davant Dieu e davant tai;
eu nu merit plü dad esser teis figl.
Piglia’m in teis servezzan sco ün da teis lavuraints!»
Ed uschè es el i vers la chasa da seis bap.
Quel til ha vis a gnir fingià da dalöntsch,
e plain cumpaschiun l’es el currü incunter,
til ha branclà e bütschà.
‘Bap’,
ha dit il figl,
‘eu m’ha inchargià cun cuolpa davant il Segner e davant tai,
eu nu sun plü degn dad esser teis figl!»
Ma il bap ha clomà a seis famagls:
«Fat svelt e pigliai oura il meglder büschmaint per el,
mettai ün anè vi da seis daint e til dat s-charpas!
It pel vadè ingraschantà e til mazzai!
Nus fain üna festa e stain allegers.
Meis figl quia d’eira mort e viva uossa darcheu,
el d’eira i a perder,
uossa è’l darcheu chattà.»
Ed els han cumanzà cun la festa.
Il figl plü vegl d’eir’amo adüna coura sün la champogna.
Cur ch’el es tuornà,
ha’l dudi a chantar e sotar.
El ha clomà nan pro sai ad ün dals famagls ed ha dumandà che cha quai vöglia dir.
Quel ha dit:
«Teis frar es tuornà,
e teis bap ha fat mazzar il vadè ingraschantà,
perche ch’el til ha darcheu surgni inavo san e salv.
Inaquella il frar vegl es stat sparmalà e nu laiv’ir aint in chasa.
Finalmaing es gnü oura il bap ed ha provà da’l persvader.
Ma il figl til ha dit::
«Tü sast bain,
tuot quists ons n’ha eu lavurà e schaschinà per tai sco ün sclav,
mai nu sun eu stat malobediaint.
Che n’ha eu survgni per quai?
A mai nu vessast mai dat gnanc’ün boc,
per ch’eu vess pudü far üna festetta cun meis amis.
Ma quel qua,
teis figl,
ha sguazzà teis raps cun schluonzras;
e uossa vain el a chasa,
e tü mazzast be dalunga il vadè ingraschantà per el.»
‘Meis figl’,
ha dit il bap,
‘tü est adüna qua pro mai,
e da tai es tuot quai ch’eu n’ha.
Nus nu vain pudü far oter co da far festa e da’ns allegrar.
Perche teis frar d’eira mort,
e uossa es el darcheu in vita!
El d’eira pers,
e uossa es el gnü chattà!»